Starende blikken

Bastiaan zorgintensief puber

De winkels zijn weer open, na een sluiting door de corona-maatregelen. Eindelijk kan ik weer winkelen met mijn zoon. We gaan op zoek naar nieuwe kleding voor hem. Hij is zeer kritisch over zijn eigen uiterlijk. De beperkingen van een elektrische rolstoel houden hem niet tegen er leuk uit te zien. “Mama, vandaag 73 keer” hoor ik hem zeggen op weg naar huis. Hij heeft weer geteld besef ik. Vandaag is hij 73 keer aangestaard tijdens het winkelen. Ik ben het gewend na 15 jaar, die starende blikken. Bovendien loop ik trots naast hem.

Vroeger was ik mij wel bewust van die starende blikken. Het gaf mij het gevoel dat we anders zijn, buitenaardse wezens of zoiets. Ik voelde mij ongemakkelijk door deze verwonderde blikken en ik probeerde het te negeren. Ook om mijn zoon het goede voorbeeld te geven. Tegenwoordig begint hij er zelf ook aan te wennen dat dit erbij hoort, ook al voelt hij zich door die starende blikken buitenaards. Hij weet dat hij opvalt in zijn rolstoel. Zo heeft hij ook een van zijn krachten ontwikkeld. Neem nou zijn vermogen om mensen te observeren. Dit doet hij zijn hele leven al en het is bijzonder goed ontwikkeld. Hij ziet iedereens bewegingen, kent hun stopwoorden en weet feilloos waar ieder gezinslid geïrriteerd door raakt (helaas..). Dat is nog een dingetje!

Nu eerst maar even zijn nieuwe kleding uitpakken en passen. Dat is in een winkel met hem echt niet te doen.